Borstvoeding

Mijn zoontje is 8 maanden en groeit voornamelijk op borstvoeding, dit maakt mij nog geen langvoedster. Die titel krijg ik pas als ik een jaar lang heb gevoed en ik hoop dat zeker te halen. 


Allebei mijn dochters hebben 3 maanden borstvoeding gekregen, en dat liep allemaal helemaal niet zo makkelijk. Terugkijkend zou ik willen dat ik toen de hulp had gezocht die me nu zo goed heeft geholpen. Dan had ik de meiden ook zeker lang gevoed.


Want borstvoeding is de makkelijkste manier van voeden, nog afgezien van het feit dat het de beste manier van voeden is. Geen gedoe met flesjes, poeders en afgepast water, geen gedoe met: wanneer mag ik mijn baby weer een voeding geven, maar gewoon, hup aan de borst en het is er. Precies afgestemd op je kind en altijd op de juiste tempratuur. 


Ik hoop nog lang door te gaan met het voeden van mijn kind, ook al weet ik dat sommige mensen in mijn directe omgeving daar een beetje moeite mee hebben. Lang voeden, en daarmee bedoel ik na een jaar en tot wanneer het kind het nog wil, schijnt de mensen nogal tegen de borst te stuiten. Mensen vind toch dat als een kind kan lopen het vooral niet meer aan de borst moet dinken. 

Jammer is dat, zeker omdat de World Heath Organisation moeders aanraadt om hun kinderen zes maanden exculsief borstvoeding te geven, daarna tot twee jaar met bijvoeging erbij, en na die twee jaar zolang als moeder en kind dat willen.

Maar intussen, tussen alle doelen, adviezen en oordelen is het toch mooi mijn melk waarop mijn zoon groeit en bloeit en dat is iets waar ik ontzettend trots op ben.

Grootvaders stoel

Mijn Grootvader was een grote man, met een grote buik, een grote sigaar en een heel klein pak kaarten waarmee hij vaak patience speelde. Hij zat in een grote leren stoel die hem perfect omvatte en daar zat ik dan weer graag op schoot.

Hij overleed een groot aantal jaar geleden, mijn oma (na groot verdriet) vierde haar vrijheid die ze niet eerder had gekend, verkocht het huis, kocht een appartement en een mooie, hippe relaxfauteuil. De grote leren stoel stond in de hoek en werd alleen nog maar bezeten als er bezoek was.

Toen ook Oma twee jaar geleden overleed kreeg ik die mooie oude leren stoel. Maar hij was groot en nam veel plek in in de woonkamer, hij verhuisde naar de ouderslaapkamer achter de computer, waar hij eigenlijk ook teveel ruimte innam, maar ja.

Nu er een derde baby is, staat hij op de babykamer en zit ik er regelmatig een baby in slaap te wiegen of een baby te voeden. Vanacht zat ik met een klein jongetje aan de borst, armen op de perfecte leuningen, hoofd tegen de mooie leren achterkant. De stoel heeft in mijn huis zijn plek gevonden, een vierde generatie geniet ervan.

Dank u wel, Grootvader...

Habiba en Alma

In Spanje woont een vrouw, die werd geslagen door haar echtgenoot. Met alle durf die ze had vertrok ze naar een "blijf van mijn lijf" huis voor moeders, samen met haar dochter Alma. In deze huizen wordt je begeleid om straks weer op eigen benen te staan o.a. ook door sociaal werkers.
Habiba gaf haar dochter van 14 maanden nog borstvoeding, op dezelfde manier dat ik dat doe: op verzoek. Ook sliep Alma bij haar moeder in bed en niet in een ledikantje zoals die daar waren.
Dat stootte de maatschappelijk werkers tegen de borst, zij vonden dat Alma een tekort en ritme en regelmaat kreeg en schreven een rapport. Dat Habiba haar kind geen speen wilde geven, het kind almaar mocht drinken en dat samen slapen toch wel heel gevaarlijk was, en Alma werd bij haar weggehaald.
Habiba moest ook het "blijf van mijn lijf" huis verlaten, dat was immers voor moeders met kinderen en het drama was compleet.
Ieder moeder die natuurlijk moederschap of attechment parenting praktiseert zou met de regels van de maatschappelijk werkers in Madrid haar kindje kwijtraken.
Ondertussen is Alma weer terug bij Habiba, na drie hele moeilijke en lange weken. Ze heeft een baan en een appartement waar ze kan gaan wonen, en misschien wel het belangrijkste van alles, de drie weken hebben er niet voor gezorgt dat Habiba geen borstvoeding meer kan geven.

Eindelijk weer

Een blog van mij hand, na veel gedoe met web-log.nl (ik ben daar nog steeds mee bezig) borrelde er de ene na de andere blog in mij op en ik kon het maar niet kwijt. Vandaar dus nu deze blog op Blogger, wel toepasselijk.

De blogjes zullen volgen nu ik weer een plek heb om mijn gedachten en hersenspinsels kwijt kan.